Etmezsen etme
Adamın biri, bir gün aÄŸacın altında namaz kılıyormuÅŸ. AÄŸaçta bulunan baÅŸka biri de onu izliyormuÅŸ. Namazını bitiren adam daha sonra namazının kabul olması için Allah’a dua etmeye baÅŸlamış. – “Allahım sen namazımı kabul et.” AÄŸaçtaki adam: – “Etmem”, diye cevap vermiÅŸ. Adam ÅŸaşırmış. Tekrarlamış: – “Allahım sen kıldığım namazı kabul et.” – “Etmem.” Adamın ÅŸaÅŸkınlığı iyice artmış. Yine: – “Allahım sen namazımı kabul et”, demiÅŸ. AÄŸaçtaki adam tekrar: – “Etmem”, deyince adam sinirlenmiÅŸ. – “Etmezsen etme. Zaten abdestsiz kılmıştım.”
Ağaç yürümezse
Nasreddin Hoca’ya yapılan sataÅŸmalar tükenip bitmez. AkÅŸehirliler bir gün Hoca’ya takılır ve sorarlar: – “Hocam senin evliyalar katında ulu bir kiÅŸi olduÄŸun söylenir aslı var mıdır?” Hoca’nın böyle bir iddiası elbette yoktur ama bir kere soruldu ya cevaplar: – “Her halde öyle olmalı.” – “Böyle kiÅŸiler zaman zaman mucizeler göstererek bu özelliklerini herkese kanıtlar. Hoca madem kabullendin göster bir mucize de görelim!” Hoca: – “Pekala ÅŸimdi size bir numara yapalım” der.. Karşısında durmakta olan çınar aÄŸacına; – “Ey ulu çınar çabuk yanıma gel!” der. Tabii ne gelen aÄŸaç var ne giden. Hoca yürümeye baÅŸlar aÄŸacın yanına varır. AkÅŸehirliler: – “Ne oldu Hoca aÄŸacı getiremedin, kendin oraya gittin!” diye gülünce Hoca: – “Bizde kibir yoktur, daÄŸ yürümezse abdal yürür”, der.
Sünnet
Nasreddin Hoca’nın evine bir gün üç molla misafirliÄŸe gelir. Üçü de birbirinden oburdur. Hoca ne yemek çıkarırsa silip süpürürler. O kadar ki sahanlarda yemek bitince, bunu da “sünnettir” diye ekmekle iyice sıyırırlar. Bu sirada odaya Hoca’nın oÄŸlu girer. Mollalar Hoca’yı memnun etmek için: – “Aman ne güzel çocuk. Adı ne bunun?” diye sorarlar. Hoca: – “Adı Farzdır”, der. Mollalar ÅŸaşırıp birbirlerine bakarlar: – “Bu ne biçim isim Hoca Efendi?” derler. “Åžimdiye kadar böyle bir isim hiç duymamıştık.” Hoca hemen taşı gediÄŸine koyar: – “Ya sünnet diyeyim de onu da mı yiyesiniz?”
Secdeye kapanırsa
Bir gün Hoca, yol üstü bir hana inmiÅŸ. Han Nuh Nebi’den kalma bir yer.. Her tarafı delik deÅŸik; adeta çökmeye ramak kalmış. Hoca’nın yüreÄŸine bir korkudur düşmüş ama, ne desin? Nihayet bir söz arasında: – “Yahu, bu senin tavan da ne kadar gıcırdıyor, beÅŸik mübarek!” diyecek olmuÅŸ ama, hancı baba hiç oralı olmamış; sözü ÅŸakaya boÄŸarak: – “AÄŸzını hayra aç Hoca, bu gıcırtı beÅŸik gıcırtısı deÄŸil; tavan tahtaları Hakka tesbih çekiyor!” demiÅŸ. Hoca’nın közü küllenir mi? Gözlerini hancının gözüne dikerek: – “Peki ama”, demiÅŸ; “ya bu tavan boyle tesbih çeke çeke aÅŸka gelip de secdeye kapanırsa, bizim halimiz nice olacak?”
Düşünür
Nasreddin Hoca AkÅŸehir pazarında bir adamın başına toplanmış olan kalabalığa yaklaşır. Satıcı elindeki kuÅŸu satmaya çalışmaktadır. Yandaki tavuklar 5 akçeyken, kuÅŸun fiyatı 50 akçedir. Hoca bir türlü fiyattaki aşırı farka anlam vermez ve sorar: – “HemÅŸerim bu nasıl bir kuÅŸtur ki 50 Akçe istersin?” – “Hoca efendi bu bildiÄŸin kuÅŸ deÄŸildir bunun özelliÄŸi var.” – “NeymiÅŸ özelliÄŸi?” – “Hocam bu kuÅŸa papaÄŸan derler ve konuÅŸur.” Hoca hemen eve koÅŸar, kümesten hindisini kaptığı gibi pazara döner. PapaÄŸan satmakta olan adamın yanında durur ve yüksek sesle: – “Bu gördüğünüz kuÅŸ sadece 100 Akçeye, gel, gelll!” Herkesten çok, papaÄŸan satan ÅŸaÅŸar bu iÅŸe ve sorar: – “Hocam 100 Akçe çok deÄŸil mi bir hindi için?” – “Sen 50 akçeye satıyorsun ama?” – “Dedim ya hocam benim kuÅŸ konuÅŸur ama..” – “Öyleyse, benimki de düşünür!”
